De intake als zachte start

“Oh… Ik had het eigenlijk veel spannender verwacht.” zegt mijn cliënte verbaasd. Ik glimlach. Want ja. Dat hoor ik vaker.

Van veel cliënten krijg ik terug dat ze die eerste stap best spannend vinden. Ze weten niet goed wat ze kunnen verwachten óf zijn bang dat we met een rotvaart de diepte in duiken. 

Niets is minder waar. Want ja, ik geloof in diep werk. Maar enkel in een fijne, warme setting. Mét de nodige humor.

deep work, easy vibes

In mijn superfijne praktijkruimte in het mooie Haagse beginnen we rustig. Cosy stoelen, kopje thee en - voor de liefhebber - een stukkie choco. Want hoewel we tijdens de intake de boel al flink opschudden, hoeft de sfeer niet zwaar te zijn.

En dat is maar goed ook. Want regressietherapie, je familiegeschiedenis onderzoeken, contact maken met je lichaam en emoties - het is voor veel mensen onbekend terrein. We zijn zo ver af komen te staan van dat wat er vanbinnen leeft, dat daar naartoe gaan al snel groot of spannend kan voelen. Juist om deze reden heb ik de intake ingericht, zoals ‘ie nu is: een zachte start.

INNERLIJKE SPEURNEUS

Voorafgaand aan de intake stuur ik je een vragenlijst toe waarmee jij alvast op onderzoek gaat in jouw familiesysteem. Niet alleen levert dat belangrijke informatie op, het uitvragen zelf zorgt vaak al voor de nodige beweging.

• De vader waar normaal zo moeilijk een gesprek mee te voeren valt, klimt op de praatstoel nu we hem ook naar zíj́n ouders vragen.
  

• De oma, die zo correct lijkt, doet een boekje open over de dappere acties die zij ondernam tijdens de oorlogsperiode.
  

• Of de moeder, waarbij je de warmte zo miste, pinkt een traantje weg wanneer ze je uitlegt waarom háár moeder zo vroeg gestorven is.

In sommige gevallen gaat de boel juist op slot. Ouders die vragen waarom je je met die ‘onzin’ bezighoudt of je vriendelijk doch dringend verzoeken om het verleden te laten rusten.

Tsja, niet makkelijk. MAAR… Ik kan je vast verklappen: dat zijn vaak de intakes waar ik het meeste zin in heb. ;)

SCHUDDEN AAN DIE BOOM

Wanneer jij - al dan niet succesvol - je informatie hebt uitgevraagd, kunnen we van start.

Tijdens de intake gaan we eerst dieper in op jouw vraagstuk. Want vaak blijkt het ‘probleem’ dat we vanuit ons hoofd menen te zien, in de diepte nét even anders te liggen.

Zo kan iemand met veel woede erachter komen dat daaronder een flinke laag verdriet verstopt zit. Ontdekt iemand met relatie struggles ineens dat ze haar moeder eigenlijk ontzettend mist. En ziet een ander dat de nachtmerries die hem al zo lang achtervolgen misschien wel een aanwijzing zijn naar iets wat zich in het verleden heeft afgespeeld…

Wanneer we helder hebben waar het nou écht over gaat, is het tijd om eens even flink aan jouw familieboom te schudden. Samen tekenen we de landkaart - of beter gezegd: schatkaart - van jouw voorouderlijk terrein uit. Wie is wanneer geboren? Wat speelde zich in die tijd af? Speelde de kerk of oorlog een belangrijke rol in het leven van jouw oma? En voel eens… hoe denk je dat dat voor haar geweest is?

Het is zo prachtig om te zien dat in de korte tijd waarin we ons afstemmen op de verschillende voorouders, er al een helende beweging in het systeem voelbaar is. Het ‘kleinkind’ - dat nu mijn volwassen cliënt is - voelt voor het eerst de verbinding met zijn opa, die altijd als de ‘slechterik’ werd bestempeld. Of het wordt ineens zichtbaar waarom ook de vrouwen in de generaties vóór jou geen liefde konden toelaten en hoe dat doorwerkt in jou.

EEN BEETJE ‘TUSSENPERIODE’ MAGIE

Als voorouderlijk therapeute zou je waarschijnlijk vermoeden dat de regressie mijn favo-moment is. Ondanks het bijzondere en dankbare werk, moet ik tóch eerlijk bekennen dat ik de intake en vooral de bijbehorende ‘tussenperiode’ het allerleukst vindt. Het is alsof we de walnoot voorzichtig gekraakt hebben en nu gaan uitvogelen wat zich daarbinnen allemaal afspeelt.

Het eerste werk is gedaan, de familielijnen zijn geactiveerd, er is aan de boom geschud. En nu… Mag het leven zelf ons een handje helpen.

Zo krijg ik regelmatig bij de tweede afspraak terug dat een cliënt een bijzondere droom gehad heeft, er ineens een klikje viel of het normaal zo stroeve telefoongesprek met moeder opeens anders aanvoelde. Niet omdat je na de eerste afspraak met een to-do lijst naar huis gaat, maar omdat de intake iets heeft opengezet. Je kijkt anders. Je voelt anders. En soms lijkt het leven vervolgens zelf wat puzzelstukjes aan te komen dragen.

Wat een win. Én wat een fijne - en inmiddels stuk minder spannende - voedingsbodem om op verder te werken.